قو

گم می شوم در جست و جوهایی که داری

در پیچ تند سمت و سوهایی که داری

ماهی منم حالا که هی لب می زنم بر

ته مانده ی آب وضوهایی که داری

توفان بپا کن تا بمیرم در شلال

گرداب وحشتناک موهایی که داری

وا کن دو پلکت را که بنشینم میان

دریای چشمت، پیش قوهایی که داری

چیزی ندارم،تا ابد باید بمانم

شرمنده ی این خلق و خوهایی که داری

حالا بخندان گونه ات را تا نخشکد

بر صورتت باغ هلو هایی که داری

من راضیم،تنها همین کافیست، با من

در شعر هایم گفتگوهایی که داری.